کاش دیدار تو ای دوست مکرر میشد

                                     و شــب تیرهء هجران  من آخر  میشد

                                       کاش هر نامهء ناخواندهء مــــن پر میزد

                                      پیش چشـــمان تو ای  یار  کبوتر میشد

                                      کاش رضوان حضور تو در این تنـــــهایی

                                      بر دل و دیدهء مــــــن باز میـسر میـشد

                                      کاش گلهای  دلاویزخیــــــــالاتم باز

                                      در  دم خنده ء لب های تو پرپر میشد

                                      دفتر شکوهء ماراچه کسی آخر کرد

                                      میشد م راهی رضوان اگر سر میشد

      یادسفر

             زین همه کوچ فقط یاد سفر خواهد ماند

             ز غروب سفرم آه ســــحـر خواهد ماند

             روز موعود چو ویرانه کــــند گیتی را

             گردن افراز درم را چه ثمر خواهد ماند؟

             کس ندانست به بازار هنـــــر قیمت دل

             گرچه ازهر قدمم در  و گهر خواهدماند

             شب که خورشید فراسوی نگه پنهانست

             تپش سیـــنه به پویای نظـــر خواهد ماند

             میرود غصه ز پیمانه اگر کس نوشـــــد

            عاشق میکده را داغ جگــــر خواهد ماند

           به رخ تو خیره ماندم چو ترا نگاه کردم 

            و چکاد آرزو را دو سـه قله  واه کردم

         نه خیال عشق داشتم نه تمایلی نه شوقی

         و کنون به کاخ عشقم ،به تو من پناه کردم

           به تو حرف خود نگفتم و تو ناپدید گشتی

            ز بهانه غصه خوردم دل و جان تباه کردم

            بــــه درفش  دیدن تو نرسیده ام دگر بار

           به سپاه غصه ماندم، چه اسیر و آه کردم

            تو نیآمدی به خوابم و من آن پذیره بستم

            به امید بخت فــــردا شب خود پگاه کردم