تمنا

خوشا نوبهاری که یارم بیارد

که سردی دل را به گرمی گذارد

نوایش رساند هوای بهاران

فضای چمــــــنزار نیکو بر آرد

اگـــــر او نیاید ندارم بهاری

که پائیز اشکم بباران سپارد

به من انتظارش شراب ثواب است

چه می ها خیالش به فکرم گسارد

امـــــــروز

دود  عداوت گرفت میهن انسان را

طوق تفرق رسید گردن  انســـــان را

قیمت خون کمتر از آب و طلای سیه

سود به وحشت رساند مُردن انسان را

بی غمی و ناهمی ،کینه ستیزی رواج

میدهد و می کُشد شیون انســــــــــان را

هر سو نگاه  سردسرد، رنج و غم ودرد درد

داغ زند عقده ها دامن انســـــــــــــــان را

بینکه  به ایراد شد  خاک و زمین و زمان

پس چه تحمل کند  بودن  انســــــــان را؟