درک و مروت   

در هر نفس خانهء این جان غم جانست

تا درد درین کلبه بود کیف گمانســـــت

ناله به سر خاک تپش کشت حضورم

دنیا به کری هاش درو کرد.فغانست

بعد از سیهی ،روشنی در دیده بریزد؟

مانند سحر کز دل شب ریخته گانست

هر دفتر این زندگی را نیست مروت

این هرزه گی مصحفش ازدرک کسانست

فرجام تو بــــــرباد بیا  قافله کن پی

دربخت نفس بردن این بار گرانست

سلام دوستان عزیز اینک بعد از مدتی یک غزلوارهء ساده و عاشقانه

تخیل

امشب دلا بیادش جشن دگر بپا کن

با بادهء خیالش زخم جگر دوا کن

در اوج شور و مستی تصویر ناز او را

ترسیم کن و مه را شرمنده در هوا کن

در حلقه های زلفش محبوس گر بمانی

چون دانه های باران با بوسه ات صفا کن

صیا د لحظه هایت دام کشش نشانده

جان را بده بدستش رسم وفا بجا کن

با سنگ یاد بردن آیینه ات شکسته

پامال گشتنت را در سینه ات خفاکن