دوستان عزیز!از سفر برگشتم و هنوز عطر مناظر هندوستان از انفاسم شنیده می شود ،و بهارنیز پیش در های دیده و دماغ مان انتظار ورود را میکشد؛آمدن بهار نو و سال نو راخورشیدوار به شما تهنیت عرض میکنم و اینک غزلی که در برابر تاج محل سروده ام با چند بهاریه خدمت تان تقدیم میکنم کم ما وکرم شما. یادم نرود از تمامی دوستانیکه قدم نگه رنجه کرده اند و اینجا بوده اند سپاسگزارم

تاج محل

آ و ببین به دیدهء من (تاج محل )را

تصویر تخییل  به جهان،عکس غزل را

از سفره ء حیرانی من نوش بکن یار

بردار ز حرف من و دل قند و عسل را

از پیکرهء گوش مسافر شدهء من

اینک بشنو راگ* ومقامات ازل را

شهکار محبت همه از سنگ لطیف است

بگشـــــــــــوده برای همگی باز بغل را

آندم که رسیدیم به این منظرهء عشق

از خویش براندیم دمی هوش و خلل را

و این هم چند بهاریه

ساغر گل

نسیم باشــد کنون خنیاگر گل

زمین باشد برایم ساغـــر گل

 من از مســــــتی دنیا بیدماغم

   که بیخود گشته ام ازعنبرگل

عروس کاینات

رسـیـده باز بانــــــوی بهاران

عــــــــروس کاینات باغ یزدان

 شگوفه این غزل با شاخه خواند 

به زیبایی ندارد هیچ همســــان

لحن لحظه ها

طراوت در طراوت در طراوت

زمین و آسمــــــان دارد تلاوت

 ز لحن لحظه ها جـــانم شنــــیده

که اکنون زندگی باشــد حلاوت

بهار دوست

اگر مرغی غزل خوان بهار است

برای خویش  خواهان بهاراست

 ز بلبل با وفاتر این دل ماســــت

که او  پیوسته قربان بهار اســت

گویایی تصویر

شگوفایی به لب دارد بهاران

پیام دســــت رب دارد بهاران

 نباشد جای حیرت یا تعجب

از آن جنت نسب دارد بهاران