دوستان عزیز !اینک خدمت  تان یک غزل قدیمی خویش راکه برایم هیچ کهنگی ندارد می نویسم ،درخور تذکر میدانم که من بار دگربه دیار افسانوی هند  سفر خواهم داشت، تابر گشت بنده همین آیینه میزبان چشمان نازنین تان خواهد بود

   آيينه

پاییــــــز خویش را چو بهارینه ام هنــــوز

از ریشهء طراوت سبزینــــــه ام هنـــــوز

در انتـــــظار دیدن خوش قامت کـــــــسی

در زیر گرد و خـــــاک چو آیینه ام هنــوز

گرچه شغاد چاه به هر گــــام من کنـــــَــد

آن رهروم زنور که بی کینــــه ام هنــــوز

اسُطوره های کهنه نفــــــس تازه ام کـــند

من دوستدار رستم و تهمینه ام هــنــــــوز

توسن سـوار خاطـــــرهء  کودکی منـــم  

با یادهای هر شـب آدیــــــنه ام هــــــنوز

با ناله های خویش گهی گنگ و بیصــــدا

 یک دفـــــــــتر فتــادهء دیرینه ام هـنوز